Me faqen tonë jeni të përditësuar me lajmet e fundit në shkollën tonë.

 

Kategoritë

Arti i Shkrimit

 

Nëna

Prill 2012

Krenar Fejzullahu

 

Jeta - teatër

Prill 2012

Donika Elshani

 

Engjëjt nuk jetojnë në tokë

Nëntor 2010

Më mungon aq shumë sa fjalët janë të pakta. Më mungon buzëqeshja jote, zëri yt. Më mungon se si më përkëdhelje e më mbuloje me puthje. Më mungon ti! Pse? Pse e bëri Zoti kështu? Pse të mori ty? Pse më lëndoi mua kaq shumë? Për çdo ditë zgjohem në mëngjes dhe bie të fle me këto pyetje në mendje. Do të doja të zgjohesha nga ky makth. Por koha e vërtetoi se ky ishte realiteti. Ti nuk je më. Të paktën jo mbi tokë. Por në kokën time do vazhdoj të të kujtoj, në sytë e mi akoma më parafytyrohet fytyra jote e bukur, në veshët e mi akoma kumbon zëri yt si zë ninulle, aroma jote ende ndihet nëpër shtëpi dhe ti gjithmonë do të kesh vendin e nderit në zemrën time. Ty nuk do të të harroj kurrë dhe do të të kem gjithmonë në mendje e zemër. Ndonjëherë çuditem se si kam mbijetuar pa ty. Ndihem sikur varem në fije të perit, sikur vetëm kujtimi yt më mban gjallë. Por jeta vazhdon, edhe nëse nuk të kam ty këtu të më përkrahësh, edhe nëse ti nuk je këtu që të më mbash dorën, unë duhet të vazhdoj rrugën e jetës time, të mos e çoj dëm duke vuajtur për ty. Të gëzohem e të krenohem që të pata pranë. Edhe pse engjëjt nuk jetojnë në tokë, thonë se çdo njeri ka një engjëll mbrojtës… e unë seç kam një ndjenjë se engjëlli im mbrojtës je ti.

Morea Ibrahimaj

 

Jeta

Nëntor 2010

Jeta... çfarë fjale me kuptim të gjerë. Duhet të falënderohemi çdo ditë që kemi një jetë kaq të bukur e të hareshme. Duhet të jemi personat më të lumtur në gjithë botën. Kemi jetën që ndoshta çdo njeri do të dëshironte ta kishte. Kemi një familje që na dhuron dashurinë më të madhe, kemi shoqërinë që secili do dëshironte ta kishte dhe kemi kushte të mira. Por ndonjëherë duke shpresuar për hënën, ne harrojmë të shohim lulet që na lulëzojnë nën këmbë.. Harrojmë se disa njerëz nuk kanë çati mbi kokë e mezi fitojnë para për një copë bukë. Ndonjëherë jemi aq mosmirënjohës, duhet ta urrejmë veten për këtë gjë! Jeta është një shans, përfito prej saj! Jeta është lumturi, shijoje! Jeta është ëndërr, realizoje! Jeta është lojë, luaje! Jeta është jetë, jetoje!!! Ajo është një dërrasë e zeze, ku fantazia shkruan e realiteti e fshin atë. Jetoje çdo moment të saj. Bëhu i dashur, i kujdesshëm e mundohu ta jetosh atë në mënyrën më të mundshme. Do pendohesh po nuk e bëre. Asnjëherë nuk është vonë për të ndryshuar. Fol dhe hesht në kohën e duhur! Mendo shumë për atë që bën, sepse jeta është i vetmi libër që nuk mund t'ia kthesh faqet prapa. Ajo nuk është një garë. Mos vrapo në jetë kaq shpejt sa të harrosh jo vetëm se ku ke qenë, por edhe se ku po shkon. Është një udhëtim për t'u shijuar në çdo hap. Falënderoji doemos, mos i harro të gjithë ata që të kanë ndihmuar të bëhesh ai që je sot! Të gjitha këto na duken shumë të vështira, por në fakt janë gjërat më të thjeshta. Ai që vendos për veten tënde je ti! Duhet vetëm t'ia dish vlerën dhe ta dish se çfarë do, por asnjëherë mos nxito! Jeto të tashmen, ëndërro për të ardhmen...Jeto sikur të vdesësh tani, mendo sikur nuk do të vdesësh kurrë!

Gresa Berisha

 

Jetoj mes librash

Nëntor 2010

"Libri është miku më i mirë i njeriut". Kështu thotë një fjalë e urtë. Në këtë ese unë do të tregoj se çfarë më ndodhi para pak kohe. Isha rreth 10 vjeç dhe po luaja përpara një biblioteke. Papritur u hap një kalim i fshehtë nga muret e bibliotekës. Prej andej doli një zë që më thoshte butësisht: - Eja. Në atë moshë isha shumë kurioz dhe shkova pas zërit për në kalimin e fshehtë. Eca me orë të tëra dhe atëherë pashë një derë të vogël. Meqë isha i vogël me trup arrita të hyj brenda. Por ç'të shikoj. Ishte një hapësirë e madhe që përbrenda kishte vetëm rafte e libra. Përpara pashë një libër shumë të vjetër. Nga libra doli zëri i mëparshëm që tani më tha: - Erdhe më në fund. Vetëm atë që kanë shumë imagjinatë mund ta vizitojnë këtë vend. Për çudi pas këtyre fjalëve ai dhe gjithë librat e tjerë u ringjallën. Njëherë mendova se isha në ëndërr, por pastaj zbulova se ishte e vërtetë. Të gjithë librat kishin së bashku nga pesëqind faqe. Qëndrova në atë vend për rreth 5 muaj. Ju pyesni se si ia bëja pa ujë dhe pa ushqim. Dituria që më jepnin librat i zëvendësonte të gjitha. Por një ditë vendosa të kthehesha në shtëpi. U dhashë miqve të mi lamtumirën e fundit pasi nuk do mund të kthehesha më. Kur dola jashtë, u habita shumë. Koha kishte ndaluar. Asgjë nuk kishte ndryshuar, përveç mendjes sime. Ajo ishte bërë më e pasur.

Kastriot Ahmeti

 

Letër më të shtrenjtës time

Nëntor 2010

Mbase je çuditur në këto momente që po lexon këtë letër nga unë, por pata shumë dëshirë që të të tregoj se sa vlerë të madhe ke për mua. Jo pse nuk ta kam treguar, por ndoshta në letër mund t'i shkruaj edhe ato fjalë që ndonjëherë nuk kam guxim të t'i them. Je personi më i vlefshëm për mua, je gjithçka që kam dhe përherë e mbush zemrën time me shumë guxim e dashuri. Të shikoj fytyrën tënde të ëmbël është sikur të zhytem në një këngë të bukur që nuk përfundon asnjëherë. Fjalët e tua më trokasin në portën e zemrës dhe hyjnë lehtë duke qëndruar përgjithmonë aty. Të kërkoj falje nëse ndonjëherë të kam lënduar, por të betohem se asnjëherë nuk e kam bërë me qëllim, më vonë jam penduar dhe nuk ia kam falur vetes…

Je dhurata më madhështore.

Mburrem me ty dhe me jetën tënde. Dua që gjithmonë të të kem pranë, edhe atëherë kur ëndrra të përfundojë. Mbase askush nuk mund të besojë në dashuri me shikim të parë, por unë besoj sepse nga momenti që u linda dhe hapa sytë të pashë ty NËNË!

Je gjithçka për mua!

Krenar Fejzullahu

 

Peizazh pranveror

Nëntor 2010

Isha e shtrirë në një vend vërtet të bukur. A thua a e dini ku isha? Isha në një vend të mbushur me gjelbërim e me lule të bukura, lloj- lloj ngjyrëshe. Dëgjoja cicërimën e zogjve. Nuhasja aromën e luleve. Ajo gjëja që e shihja para syve të mi, më dukej një qenie e pafajshme, shumë punëtore. Ishin bletët e pakta që zhuzhuritnin dhe bartnin mjaltin. Mendoja se isha duke ëndërruar me sy të hapur. Ato male të thepisura, shtriheshin aty pranë meje dhe me ndalnin shikimin. Ai horizont që dukej sikur bashkonte malin e qiellin, me dukej më i bukur se kurrë. Livadhi ishte magjepsës. Shihja dallëndyshet që hidhnin valle në qiellin e kaltër dhe pa re. Retë ishin larguar dhe kishin lënë qiellin e kaltër të mbretëronte. Hidhja shikim sa andej, sa këndej dhe shikoja atë bukuri që më rrethonte. Qielli filloi të ndërronte ngjyrë. Tani në vend të së kaltrës ishte shfaqur një ngjyrë magjepse- portokalli. E dija, tani ishte fundi i ëndrrës time me sy të hapur. Tani gjithçka po mbaronte. Dielli po perëndonte dhe qepallat e mia po mbylleshin lehtë- lehtë, pa përtesë. Edhe pse ajo ëndërr përfundoi, në mendjen time do të mbetet kujtim i pa shuar.

Blerina Zhitija

 

Unë kam një ëndërr…

Nëntor 2010

Jeta e njeriut është begati e çmuar. Ajo që njeriun e ngriti
mbi gjallesat e tjera të natyrës, është të menduarit.

Unë si edhe çdo fëmijë tjetër, kam shumë ëndrra. Njëra ndër ëndrrat e mia është që ta jetojmë një jetë sa më pak të dhimbshme e më shumë të lumtur. Do të doja të kisha një fuqi magjike e cila do ndalonte krimin dhe shumë e shumë vese të tjera të këqija të cilat e shkatërrojnë jetën tonë. Droga – një sinonim I vdekjes që shkatërron së pari jetën e individit, pastaj familjen dhe më pas gjithë shoqërinë .Gjithashtu edhe gjërat e këqija të cilat po rrënjosen çdo ditë thellë e më thellë në trevat tona. Po lëndojnë fëmijë, pleq, po thyejnë zemrat e shumë nënave e më së shumti po e shkatërrojnë jetën e atyre që janë të pafajshëm. Jetohet vetëm njëherë, andaj duhet që të mos I humbasim mundësitë që na I ofron jeta dhe ta shfrytëzojmë çdo moment të saj, e jo ta shkatërrojmë atë. Po e përmbylli këtë hartim me shpresën dhe dëshirën që në këtë botë të ketë sa më pak krime, e sa më shumë paqe, dashuri dhe lumturi.

Buena Aziri

Peizazh pranveror

Nëntor 2010

Isha ulur në një livadh i mbuluar me një çarçaf ngjyra-ngjyra. Zërat e klasës dëgjoheshin, por ata nuk më interesonin. Unë dëgjoja zogjtë dhe erën që ngadalë dhe qetë ma ledhatonte fytyrën. I hapa sytë, pashë qiellin që kishte marrë një ngjyrë dhe formë mahnitëse. Ato male që sapo kishin filluar të gjelbëronin, ato lule që sapo po lulëzonin. Isha e zhytur plotësisht në mendime. Ai diell që po ndriçonte e dukej i gëzuar që po rrezatonte. Ajo hije që mbulonte e më freskonte. Pas gjithë atij përjetimi, çdo gjëje i vjen fundi. Ora e mësimit përfundoi. Të gjithë u kthyem në klasë. Atë ditë e kuptuam se çfarë është natyra me të vërtetë. Një mrekulli, ku e bukura s'ka fund.

Nita Këpuska

 

© Copyright Qendra për Arsim e Kosovës lart